زخم كهنه اي ست
             زخم قبيله ي زمين               

  به كدامين قبيله مي مانم؟!
            در كربلا مانده ست،
                        برگ هويتم
   ....

   وقتي كه باد
                - بر يال خوني خاك -
                  وزيد ورفت   
   برلب هاي مضطرب خاتون                          
                به گل نشست پيام برادر...

   و،
       خيره ماند خاك ،
                بر آوار كاخها
       تكه زد آسمان ،
                بر درنگ ثانيه ها

   از كدامين قبيله مي آيم؟!
                غريبانه شامي است ...
   

  قوم شقاوت ،

          برگيسوان سوگوارم

                لاله آويختند

                     تا هميشه ي تاريخ!

۴۰ طلوع تا ۷۲ غروب مانده ...

   میشود ۴۰ عاشورا خواند !

   میشود ۴۰ قطره اشک ریخت !

   میشود ۴۰ مراقبت کرد !

   میشود ۴۰ نماز اول وقت خواند !

   میشود ۴۰ نغمه انتظار سر داد !

  میشود

   .

   .

   .

   میشود مانند هر صبح شام گذشته گذراند ...!

اگر داغ زخم شقایق نبود/

اگر دفتر خاطرات طراوت / پر از ردپای دقایق نبود /

اگر ذهن آیینه خالی نبود /

اگر عادت عابران بی خیالی نبود /

اگر گوش سنگین این کوچه ها / فقط یک نفس میتوانست طنین عبوری نسیمانه را به خاطرسپارد /

اگر آسمان میتوانست یکریز / شبی چشمهای درشت تو را جای شبنم ببارد /

اگر رد پای نگاه تو را باد و باران / از این کوچه ها آب و جارو نمیکرد /

اگر قلک کودکی لحظه ها را پس انداز میکرد /

اگر خاک کافر نبود / و روی حقیقت نمیریخت /

اگر آسمان دور باطل نمیزد /

اگر کوه ها کر نبودند /

اگر آبها تر نبودند /

اگر باد می ایستاد /

اگر حرف های دلم بی اگر بود /

اگر فرصت چشم من بیشتر بود /

اگر میتوانستم از خاک / یک دسته لبخند پرپر بچینم /

تو را میتوانستم / ای دور / از دور / یک بار دیگر ببینم ... !!! /

تهنیت باد فرخنده میلاد جوانمردی که عشق از یادآوری نامش به خود می بالد

و آسمان شکوهش را هماره با عطر صلوات می ستاید.

مبارک باد بر عاشقان کوی دوست "جل جلاله " حضور عاشقی که

زندگی را شرمنده ایثار خود کرد و ...

بی مهابا : " نعره زد عشق که خونین جگری پیدا شد ... "

امروز سروش آسمان تهنیت گوی مولودی است که روزی همت بلندش

او را از ناسوت خاک به لاهوتستان افلاک خواهد برد.

و او نام بشکوهش را بر تارک عرش جای خواهد زد.

سرانجام كوفه به زيارت يزيد رفت و شمشير – شمشير شكسته‌ی ابوسفيان را-
از شام – اين سرزمين دشنام- به كربلا آورد.
در كوچه‌های كوفه بوی نان و شمشير پيچيد.

شباهنگام، مردم در خنده‌های خليفه ....

گم شدند و صبح – با شمشيرهای مست- بر مركب عقل‌شان لگام زدند.
آمدند تا نان‌شان را با خون فرات آغشته كنند!

خيمه‌ها، در توفان دشنه ها لب تشنه ايستاده،
و فرات با نگاهی غم‌آلود لب فرو بسته‌بود.
خورشيد از كنار خيمه‌ها شكسته می گذشت.
و آسمان به‌روی قامت مجروح كربلا خم شده‌بود.

هر چند كام خشك تيرها، شمشيرها با گلوی كوچك اصغر تر گشت؛
و عباس
          بی‌آب
                 بی‌دست
                              به خيمه‌ها برگشت؛

اما باد ...

        زمزمه‌ی زينب را تا تمامی صحراها

                              انتشار داد…  .